Atgenda :: Grape Garden

" คิดถึงจัง.... คิดถึงทุกๆคน " เป็นช่วงเวลาที่ความคิดถึงรุมเร้า เคยมีอารมณ์แบบนี้กันบ้างมั้ย?

ในระหว่างที่หมิงนั่งอยู่กับกิ๊ฟท์สองคน

หมิง: “คิดถึงทุกคนจัง”

กิ๊ฟท์ : “คิดถึงก็โทรไปหาสิ”

หมิง: “เออ...เนอะ จริงๆมันก็แค่นั้นเองเนอะ”

กิ๊ฟท์ : “ก้อช่ายอ่ะสิ....ถ้าคิดถึงก็โทรไปหา จะได้หายคิดถึงไง ไม่เห็นต้องมานั่งเอาแต่คิดถึงเลย”

หมิง : “แต่....คนอื่นเค้าจะยุ่งอยู่หรือเปล่า....เราโทรไปจะไปรบกวนคนอื่นหรือเปล่า.....เฮ้อ......”

กิ๊ฟท์ : “ก็โทรไปแหละ เดี๋ยวเค้าไม่ว่าง เค้าก็บอกแกเองแหละ ถ้าเครียสมากก็ไม่ต้องโทร จบ”

หมิง : “อืม......จบ......”

จากการสนทนา...สรุปไม่ได้เลย..

ความคิดถึงคืออะไร...และเพื่ออะไร.......

และไม่น่าเชื่อ ความคิดถึงนี่ ก็สามารถสร้างปัญหาให้คนทั้งประเทศ ทุกเพศ ทุกวัยได้ ไม่เลือกสถานที่และวิธีการ

แล้วงี้ เราจะต้องทำยังไง กับไอ้ "ความคิดถึง" นี่ดีหละ 

รู้สึกว่า(เดาเอาเอง) เป็นส่วนหนึ่งของการเรียนรู้ที่จะรักใครซักคน (สำหรับเรา) 

ความรัก กับ ความห่วงใย (ที่ทำให้คิดถึง) เป็นของที่มาเป็น Package คู่กัน

จะขอเล่าข้ามเรื่องของแรงจูงใจในการคิดถึงหรือความรัก เพราะเรื่องนี้ต้องเรียนกันเองกับพระเจ้า

และยังต้องเรียนกันต่อไปตลอดชีวิต

เพราะความรักมาจากพระเจ้า ถ้าจะติดตามพระเจ้า ก็ต้องรู้จักกับความรักนั้นด้วย (Agape)

ใครจะรักใคร ใครจะห่วงใยใคร ไม่ใช่สิ่งที่ผิด แต่ที่ผิดคือแรงจูงใจที่ผิดตางหาก 

เอาไว้คราวหน้าจะกลับมาเขียนถึงเรื่องนี้ให้ฟังใหม่ (เผื่อมีคนอยากฟังความเห็นด้านนี้จากการเรียนรู้ของเรา)

ความคิดถึงคืออะไร

คือการที่มีเรื่องของคนๆหนึ่งอยู่ในหัว ถ้าเป็นภาพการ์ตูนคงเห็นเป็นภาพ บอลลูน แล้วมีหน้าคนนั้นปรากฏขึ้นมา

ความคิดถึงเฉยๆ จะไม่มีคุณสมบัติอะไรที่รุนแรง แต่ความคิดถึงที่รุนแรงขึ้น

มักจะเกิดกับการที่คิดถึง คนที่ไม่ได้เจอกันนาน หรือจะเกิดเป็นขั้นสุด กับคนที่ไม่สามารถติดต่อกันได้อีก

และความรุนแรงจะแปรผันตามระยะเวลา และความสัมพันธ์ด้วย

ความคิดถึงสามารถทำอะไรได้กับชีวิตเราบ้าง?

เราเชื่อว่า โดยความคิดถึงที่เกิดจากความรักของพระเจ้า (อย่างแท้จริง) จะเป็นผลลัพธ์ของสิ่งที่ดีเสมอ จะเป็นสิ่งที่ผลักดันการเดินทางเพื่อพระเจ้า และเพื่อยอมออกไปให้พระเจ้าใช้เรากับคนอื่น

ส่วนความคิดถึงที่เป็นเหมือนทางที่บิดเบียน..... คือความรักที่แสดงความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ....

แน่นอน มันไม่ใช่ความรักที่แท้จริง ที่เป็นความรักของพระเจ้า อย่างที่บันทึกไว้ในพระคัมภีร์ 1 โครินทร์บทที่ 13

พระเจ้ามีแต่สอนที่เราจะออกไปให้ และไม่มีที่จะให้เราไปเอาของสิ่งใดมาเป็นเจ้าของ

มันง่ายกว่าแน่นอน ที่จะรับ.... ความรักที่พระเจ้าทรงนำ... เป็นสถานการณ์ที่ทุกคนอยากได้ และอยากให้พระเจ้านำไปพบ

แต่ในขณะเดียวกัน เราก็ต้องเรียนรู้ที่จะให้ด้วยเช่นกัน

กิ๊ฟท์เคยบอกว่า จริงๆแล้วเราไม่ได้เสียอะไรไปเลยซักอย่าง เพราะว่าเราไม่ได้มีตั้งแต่ต้นแล้ว ทุกอย่างเป็นของพระเจ้า และเป็นพระเจ้าเองที่สร้างทุกอย่าง  ทุกอย่างทั้งสิ้นทั้งมวล (เหมือนทุกสรรพสิ่งในทุกอย่าง (วงเล็บอธิบายไม่ได้ช่วยเลย....)) พระเจ้าก็ทรงทำ ด้วยความรักที่พร้อมจะให้ สิ่งที่ดีที่สุดอย่างเต็มพิกัดอยู่แล้ว

ตอนนี้เรียนรู้การยอมจำนนต่อพระเจ้าในขั้นที่เป็นมิติลึกล้ำขิ้นไปอีก

ไม่ใช่เงินทองหรือสิ่งของ หรือความสามารถใดๆ

แต่เป็นการยอมจำนนว่าความรักนั้น ที่มานั้นมาจากพระเจ้า และความรักของพระเจ้าเองที่ยิ่งใหญ่เหนือความรักใดๆ ความรักจากพระเจ้าเท่านั้นที่จะเป็นความรักที่ทำให้เราอิ่มได้ในทุกๆวัน

แล้วความคิดถึงที่เกิดขึ้นเพื่ออะไรหละงั้น?

นึกถึงเหล่าจดหมายฝาก ที่สาวกต่างๆของพระเยซูได้เขียนถึงคนที่เค้า “คิดถึง”

มีข้อความเตือนใจ คำสอน ความจริง ไปจนถึงการอธิษฐานเผื่อ.....

ที่ทุกอย่างที่เราได้อ่านในพระคัมภีร์นั้นคือความรักแบบนี้เอง

เป็นความคิดถึงที่พระเจ้าสร้างมา เพื่อผูกพันเราไว้ด้วยกัน ที่เราจะได้มีชีวิตที่เอื้อหนุนกัน และได้ร่วมกัน อยู่ในความรักของพระคริสต์

ถ้าความรักคือแรงจูงใจหรือที่มาของแรงบันดาลใจ ความคิดถึง ก็คงจะเป็นเหมือนผลที่ได้จากความรัก ที่จะนำไปสู่การแสดงออกในที่สุด

เหมือนเวลาเราคิดถึงเพื่อน.... ก็จะพยายามตอบ Need ของความรู้สึกของตัวเองในตอนนั้น ด้วยการโทรไป หรือทำอะไรน่ารักๆ ให้กับเพื่อนคนนั้น

เรียกว่าเป็นระบบความรักที่ถูกออกแบบไว้ในมนุษย์อย่างงดงาม (ไม่มีทางที่ความน่ารักนี้ จะเกิดขึ้นจากความบังเอิญ)

งี้แล้วถ้าคิดถึงควรจะทำยังไงหละ? 

คำตอบมีอยู่ในพระคัมภีร์ทุกบทเลย (โดยเฉพาะส่วนที่เป็นจดหมายฝากในพระคัมภีร์ฉบับใหม่) 

คิดว่าคงเป็นแบบสาวกแหละ..... คิดถึงก็โทรไปหาสิ จะเขียนจดหมายหรืออะไรก็ได้

คิดถึงก็ติดต่อไปสิ ใช้เวลาที่จะแบ่งปันกันนั้นแหละ แบบสาวกที่มีต่อพี่น้องทั้งหลาย

ติดต่อไปในคำอธิษฐาน ที่จะได้อธิษฐานเผื่ออยู่เสมอ

จะเห็นอ.เปาโล เขียนไปเป็นจดหมายฝากด้วยข้อความที่เต็มไปด้วยความคิดถึงอยู่เสมอ

ไม่เหมือนการเขียนที่เป็นคำสั่งสอน

ในพระคริสตธรรมคัมภีร์ การเขียนในแต่ละบท จะเป็นการเขียนเล่าถึงความสัมพันธ์

อย่างอ.เปาโล คิดถึง เลยเขียนถึงทีโมธี สังเกตุได้จาก ข้อความขึ้นต้นที่เต็มไปด้วยความรักมากมายอย่างเช่น

" ถึง ทีโมธี ผู้เป็นบุตรแท้ของเราในความเชื่อ ขอพระคุณและพระกรุณาและสันติสุขจากพระบิดาเจ้าและจากพระเยซูคริสตเจ้าของเรา จงดำรงอยู่กับท่านเถิด"

นี่แค่ตอนขึ้นต้นจดหมาย ก็มีทั้ง Noun Adj. V. บอกว่ารักและคิดถึงนะ

ต่อไปนี้ ถ้าคิดถึงใคร.....คงจะเริ่มจากอธิษฐานเผื่อด้วยความรัก ความห่วงใย และโทรไป หรือติดต่อไป..... ด้วยแรงจูงใจที่ดี และเจตนาที่รักใคร่ ถ้าเค้าไม่ว่างคุย คงไม่มีใครโกรธลงหรอก ก้อเรารักกันหนิ ก็เลยคิดถึงใช่ม้า

ปล. สำหรับเราแล้ว ยอห์น เป็นเหมือนผู้ที่เข้าใจหน้าที่ของตัวเอง ที่พระเจ้าทรงเรียก แต่ซาอูลกลับไม่ได้เป็นตามหน้าที่ที่พระเจ้าทรงเรียกให้เป็น.... เลยสรุปสลดแบบนั้น... ตอนนี้มาคิดว่า พระเจ้าทรงเรียกให้เราทำอะไร....

และเรากำลังทำหน้าที่ที่ดีหรือเปล่า ดังนั้น การเรียนรู้ที่ผ่านมาก็คงเป็นการตำหนิจากพระเจ้าที่ทรงเตือนด้วยความรัก และความหวัง ที่จะเห็นเรามีชีวิตที่บริสุทธิ์เหมือนอย่างพระคริสต์

ปล.2 สิ่งสารพัดที่จะยอมสละเพื่อพระคริสต์ และการเรียนรู้หัวใจที่สัตย์ซื่อ เป็นการทรงนำของพระวิญญาณ ดังนั้นขออธิษฐานฝากการทรงนำนี้ไว้กับพระเจ้าด้วย

ปล.3 ในวันนี้ รักพระเจ้าจัง พระเจ้าบอกรักจนอิ่มในทุกๆวัน จริงๆ

ปล.4 ไม่กลัวอีกแล้ว...กับความคิดถึง ขอบคุณพระเจ้า